The long road

Daar zijn we weer, levend en wel! We hebben de Sea to Sky Highway weer overleefd. Ondanks dat Monique om de haverklap roept ‘oh kijk zo mooi’ en ‘oh kijk daar eens’ vergeet ik natuurlijk niet dat ik achter het stuur zit. Dus als Monique weer eens wat uitroept, blijf ik stoïcijns naar de weg voor me kijken!

Om 7 uur vanmorgen sprong ik mijn bed uit, Monique volgde iets later en iets minder enthousiast. Maar om kwart voor 8 zaten we in de auto en gingen na een tankbeurt op weg naar Prince George. We wisten dat het een lange zit zou worden, want de tripplanner had aangegeven dat we van 8 tot 8 onderweg zouden zijn.

Bij Whistler zijn we gestopt om iets te eten en dat wilden we doen op een mooi plekje, genaamd Lost Lake, waar we in 2002 compleet van ‘in awe’ waren. Na zo’n 3 kwartier gelopen te hebben, moesten we bekennen dat Lost Lake lost was, want we konden het niet meer terug vinden! Maar we hadden wel ons ochtend loopje gehad. Aan de rand van de trail toch maar het eten tevoorschijn gehaald, snel wat gegeten en we gingen weer op weg!

Via Lillooet, Cache Creek voor de broodnodige pitstop richting toilet, lunch bij Six Mile Lake, ondertussen keihard meelallend met de cd speler, 100 Mile House, Williams Lake, kwamen we eindelijk rond 6 uur aan in Quesnel. Hier zijn we gestopt, want we hadden geen puf meer om nog zo’n 200 kilometer door te rijden naar Prince George, ons eigenlijke doel van vandaag. Helaas dus niet veel foto’s van vandaag.

Quesnel is… hoe zal ik het eens vriendelijk zeggen… geen ruk aan! We zijn dus blij dat we hier laat aangekomen zijn en morgen weer op tijd vertrekken! Haha! Voor de 2e achtereenvolgende dag zijn we maar gaan eten bij Boston Pizza. Er zijn nl. niet zo heel veel restaurants hier, behalve dan de MacD en overige fastfoodrestaurants, maar ja, daar houden we niet van!
Inmiddels zijn we geinstalleerd in onze hotelkamer waar we voor de 1e keer geen internet hebben! BOEEEEE! Maar eigenlijk konden we ook niet anders verwachten van dit enigszins shabby hotel...

Pacific Rim National Park en terug naar het vasteland

Vanmorgen zouden we vroeg op staan, want we moesten natuurlijk alles uit de dag halen wat we er maar uit halen konden. Tenslotte hadden we niet zo lang de tijd voor Pacific Rim NP. Om half 8 stond Monique aan mijn kussen te trekken, terwijl ik nog helemaal niet op wilde staan. Toch gedaan en binnen de kortste keren waren we klaar om te vertrekken. Tis nog echt waar ook! Haha!

Op naar het Visitor Center, want we moesten nog een Natioanle Parken pas hebben. Ja, we hebben maar een pas gekocht. Tenslotte bezoeken we nog meer nationale parken en er wordt veel goeds gedaan met het de opbrengsten van de verkoop. Ook wij dragen graag ons steentje bij om al dat moois te bewaren.

Het Pacific Rim NP staat eigenlijk alleen bekend om de 47 kilometer lange trail die door het park heen loopt. Deze trail loopt via de stranden van de ene kant naar de andere kant, maar je loopt niet alleen via het strand, maar je klimt over rosten en kliffen en je loopt door de bossen. De hele snelle wandelaars doen 4 dagen over deze trail, de wat langzamere wandelaars doen er maximaal een week over. Wij zijn geen beiden, dus wij houden het vandaag alleen bij de wat kortere trails.

De eerste waar we naar toe gingen, was Long Beach. Long Beach is 16 kilometer lang en aan weerskanten omgeven door bossen en rotsen. We lopen het strand op en we lopen direct de mist in! Weinig te zien dus bij Long Beach, maar blijkbaar was het goed surfweer, want er waren aardig wat surfer dudes in het water, die blijkbaar zaten te wachten op de perfecte golf! We hebben precies 1 surfer zien surfen, de rest zit nu waarschijnlijk nog te wachten!

Na een tijdje zijn we doorgereden naar Combers Beach, maar ook hier was het dichte mist en weinig te zien, dus waren we snel uitgekeken. Op naar het Rainforest! Jaja, ze hebben in dit park een echt rainforest. En er is een leuke trail uitgezet, die we gelopen hebben. Maar allemachtig, wat was dat vochtig!!!

Hierna zijn we op weg gegaan naar Nanaimo, met de bedoeling nog hier en daar onderweg te stoppen, maar dat viel best tegen. We dachten dat er veel meer stopplaatsen zouden zijn, maar de laatste waar we zijn gestopt was Cathedral Grove. Bomen van zo’n 70 meter hoog! Immens! Maar dit was een trail van niks en met een halfuur zaten we weer in de auto.

Toen we in de buurt kwamen van Nanaimo, zagen we op de borden dat de ferry naar Horseshoe Bay, vlak boven Vancouver, nog plaats had. Nog snel een pitstop gemaakt bij de supermarkt, wat broodjes gescoord voor op de boot en hup aan boord gereden.

Zo’n anderhalf later kwamen we in Horseshoe Bay van de boot afrijden en zaten we zowaar direct op de goede weg richting Whistler. Hier rij je naar toe via de Sea to Sky Highway en dat is zo’n geweldige rit! Zo ontzettend mooi! En dat is te merken aan het aantal ongevallen die hier gebeuren, want mensen zijn zo in de ah en de oh, dat ze vergeten dat ze achter het stuur zitten! Maar dat gebeurt ons natuurlijk niet! Overigens is het maar goed dat we deze rit in 2002 ook al gedaan hebben, want ik had al gehoord dat ze vanaf Vancouver tot aan Whistler met wegwerkzaamheden bezig zijn! Je kunt dus nergens meer stoppen om een mooi plaatje te schieten en een filmpje te draaien… Tja, dat krijg je als over 2 jaar de Olympische winterspelen in Vancouver e.o. moeten gaan plaatsvinden. Dan moet alles tiptop in orde zijn.

We zijn natuurlijk niet helemaal doorgereden tot aan Whistler, dat is nog veel te ver, joh! Nee, we zitten nu in Squamish, een stadje op een paar kilometer buiten North Vancouver. Ik moet van Monique vertellen in wat voor hotels we overnachten, want ze maakt van ieder hotel een foto. Nou bij deze. Het hotel van vandaag is prima. Niet sjiek, maar ook niet sjofel.

Morgenochtend gaan we vroeg op pad, want we willen zo ver mogelijk naar het Noorden rijden.

Op weg naar Tofino

En daar gingen we weer op pad. Op naar Tofino, op naar het Pacific Rim National Park! Het duurde even eer we op de juiste weg zaten. De TomTom, die geen tomtom is, maar door ons wel zo genoemd wordt, was van slag, doordat ie door ons consequent TomTom wordt genoemd, maar een Garmin is en nu een identiteitscrisis heeft opgelopen, wist de weg niet meer! Als TomTom dan roept "sla linksaf" en Monique begint vervolgens te panieken, omdat ik linksaf ga, is het gauw bekeken met TomTom! TomTom is vanaf nu helaas verbannen naar zijn etui!

Vanaf het moment dat mijn andere TomTom, genaamd Monique, het helemaal over nam van TomTom, gingen we de goede kant uit. Op naar het Noorden en bij Parksville, jawel, linksaf naar het Westen!

Onderweg gestopt bij de Little Qualicum Falls Provincial Park. Nou geloof me, little zijn die Falls zeker! Ik denk dat ze net wat hoger zijn dan de watervallen van Coo! Vervolgens doorgereden, nog even een pitstop gemaakt op een idyllisch plekje om wat te eten en terwijl Monique meelalde met Les Poppys' Non, non, rien n'a changé (werd gelukkig weer snel opgevold door echte muziek!) en ik de 2e stem verzorgde de bergen op- en af sjeesden! Heerlijk, een mooie omgeving, jeugdsentiment in de cd speler, een goede auto en we hebben vakantie!

Aangekomen in Tofino vonden we in no time het hotel. Het Best Western Tin Wis Resort! We hebben een kamer met zeezicht, een strakblauwe lucht, lekkere temperatuur en het is geweldig! Vanuit onze hotelkamer wandelen we zo het strand op en de Pacific Ocean in... Nah... dat hebben we maar niet gedaan. Tot onze enkels zijn we in het water geweest en dat was voldoende. Het water is nl. koud! Oja, hadden we in Victoria de papieren liggen wat te doen bij een aardbeving (seek cover and hold on! Haha, wij lagen onder de tafel, tijdens het lezen!), blijkt deze omgeving tsunami gevoelig te zijn! Dus ook maar even gelezen wat te doen bij evacuatie!
Na de zonsondergang (niet zo mooi als gister) zijn we een hapje gaan eten. De eerste zalm is een feit en hij smaakte weer verrukkelijk!

Butchard Gardens

Well, it kicked in! Watte?! Nou, die trip van Amsterdam naar Vancouver. Dus hebben we het vandaag maar rustig gehouden.

Wat hebben we gedaan? We zijn vandaag naar een soort van ehm... keukenhof geweest! Jahaaa... degenen die ons een beetje kennen, liggen nu waarschijnlijk onder de tafel van het lachen, maar dit is niet zo maar een keukenhof, maar Butchart Gardens. Wat zijn de Butchart Gardens?

Het is een soort van Keukenhof, maar dan anders. Daar waar de Keukenhof een tentoonstelling is, is Butchart Gardens een tuin die 1904 gecreëerd werd door Jenny Butchart. Zij wilde in ruig terrein toch een mooie tuin aanleggen en met veel wilskracht heeft zij dat voor elkaar gekregen. In 2006 kreeg Butchart Garden officieel de vermelding Historic Landmark of Canada! Hierna zijn we op zoek gegaan naar een supermarkt, want we willen natuurlijk wel wat te drinken en te eten hebben. Gelukkig wisten we inmiddels een supermarkt te zitten, waar we de eerste noodzakelijke boodschappen hebben gedaan. Maar we hadden ook dit jaar weer een cooler nodig om het water, de limonade en de etenswaren koud te houden! Na een zoektocht hebben we die ook gevonden.

Na de boodschappen zijn we nog een stuk langs de zuidkant van het eiland gereden tot aan French Beach, een provinciaal park. Hier hebben we even relaxed gezeten, wat gedronken en wat gegeten om vervolgens weer terug te rijden naar Victoria.
Toen we terugkwamen bij het hotel, was het inmiddels vroeg in de avond en zijn we op zoek gegaan naar een restaurant. Toen we terugkwamen bij het hotel en het balkon opstapten, zagen we deze geweldige zonsondergang!

De auto, de boottrip en Victoria op Vancouver Island

En ja hoor, als je zo vroeg op je bed ligt, dan kun je er natuurlijk donder op zeggen dat je ook verdomd vroeg weer wakker bent! Dus vannacht om kwart over 3: Hello world! Klaarwakker! En ik niet alleen, want even later klonk er wat gebrom uit het andere bed! Ook nu was het natuurlijk direct gezellig, want in no time hadden we de grootste lol. Waarom?! Geen flauw idee, het was tenslotte nog geen 03.30 uur in de morgen!!!

Na een tijdje wakker te hebben gelegen, hebben we de tv maar aangezet, waar we een tijdje naar hebben liggen kijken. Toen dat programma afgelopen was, hebben we godzijdank nog een uurtje of wat geslapen.

Na het ontbijt direct uitgecheckt en op naar Hertz om de auto op te halen. Die stond natuurlijk al helemaal klaar en dit jaar is het een grijze Chevy Trailblazer! Bouwjaar 2008. En hij rijdt als een zonnetje! Echt waar, je hoort de motor bijna niet, want de mensen blijven op hun dooie akkertje voor de auto lopen…

Vervolgens op naar de ferry die ons naar Vancouver Island zou varen. We waren natuurlijk veel te vroeg, want we hadden gereserveerd voor de boot van 12.00 uur, maar om 10.30 uur kwamen we daar al aan!

Gelukkig konden we de reservering omzetten en mee met de boot van 11.00 uur. Lekker op het achterdek gezeten in het zonnetje met een temperatuur van ongeveer 25 graden.
Na zo’n anderhalf uur kwamen we aan in Swartz Bay en vandaar zijn we direct doorgereden naar Victoria. Gek genoeg hadden we allebei het idee dat het hier niet zo druk zou zijn, maar niets is minder waar! Het is hier stervensdruk! Maar wel gezellig. We zitten in een leuk hotel, vlakbij de haven. Vanmiddag hebben we wat rond gekeken in Victoria, wat erg engels aan doet.

We hebben een tijdje bij de haven gezeten, bootjes kijken en de watervliegtuigjes die af en aan vliegen, in het gras gelegen bij Town Hall,

het lokale gemeentehuis, wat gewinkeld en lekker rustig aan gedaan.

Het is hier nu 19.00 uur en bijna etenstijd. We zagen hier op de hoek de Old Spaghetti Factory zitten en daar gaan we zo naar toe. We hebben wel trek in een bord pasta!

Van Amsterdam naar Vancouver

We hadden de tijd vandaag, want we zouden pas om 15.40 uur vertrekken vanaf Schiphol. Aangezien we vrijdag al online konden inchecken, hoefden we natuurlijk niet 3 uur van te voren aanwezig te zijn. Dus ’s ochtends nog lekker wat boodschappen gedaan en rond 12 uur werden we opgehaald… Wacht even… We hoefden toch niet meer 3 uur van te voren aanwezig te zijn?! Tja, er stond een file tussen Utrecht en Vinkeveen en dan zorgen wij natuurlijk dat we snel in de auto zitten. Gelukkig konden we wel binnendoor, dus via Maarssen, Breukelen en Loenersloot zaten we in no time op de A2 richting het vliegveld!

Eenmaal op het vliegveld hebben we onze ouders gedag gezegd en zijn we snel naar de bagage afhandeling gegaan, waarna we na een tijdje door de douane konden. Even wat rond gewandeld, wat gesnackt bij de Mac en op naar de gate, waar we zowaar voor aan in de rij stonden en dus heel snel door de security check gingen. Daar stond een nieuw apparaat, echt humor. Je staat erin met je gezicht naar de zijkant, dan zegt de security figuur 'raise your arms' (veel Canadezen aan boord), dan sta je daar met je armen in de lucht, vervolgens krijg je te horen dat je door mag lopen, moet je buiten het apparaat blijven wachten, tot het sein 'clear' wordt gegeven! En ja, we kregen zowaar allebei het sein 'clear'!

Het vliegtuig vertrok iets te laat, maar die tijd werd ruimschoots goedgemaakt, want de verwachting was dat we ongeveer een half uur eerder aan zouden komen in Vancouver. De vlucht ging verder heel voorspoedg, we kregen op tijd ons natje en droogje en ruim 9 uur later landden we eindelijk in Vancouver. En ohohoh… wat waren we blij dat we de benen konden strekken!

Bij de douane werden we vriendelijk ontvangen: wat kom je doen, hoe lang blijf je en wanneer ga weer weg? Stempel, stempel, alsjeblieft! Mijn reactie: ook jij nog een fijne dag! Natuurlijk, zoals bij een held op sokken hoort, gezegd op het moment dat zij me zeker niet meer konden horen!!

Vervolgens op naar het hotel… Het Fairmont Hotel Vancouver Airport! En geloof me, 5 sterren is to endulge yourself! Je moet wel, je kan niet anders. Het begint al bij de het inchecken. Dan kom je op je hotelkamer en dan zie je…

Een bed waarvan je op afstand al weet dat het verdomd lekker ligt! Maar wat erger is, waarvan je weet dat je er voorlopig nog niet op mag gaan liggen, want tja, we willen niet ’s nachts om 2 uur klaar wakker liggen!

Dus gingen we op naar het zwembad. Er was ons al verteld dat we geen olympische afmetingen moesten verwachten, maar dit was echt een zwembad van niks! Wel zat er een jetstream in, waar je tegenin kan zwemmen, zonder dat je ook maar een centimeter van je plek af komt! Natuurlijk wilden we dat wel uitproberen, maar eerst moesten we in de hottub! Dat hadden onze vermoeide spieren zeker verdiend. Nadat we een tijdje in de hottub hadden gezeten, sloeg de verveling toe, dus gingen we op naar de jetstream. Ik stak mijn voet in het water en had vervolgens het kippevel op mijn armen staan! Steenkoud dat water! Dus zijn we weer terug de hottub ingerend!

Als afsluiter van de dag hebben we in de bar een lekkere cocktail gedronken op de vakantie, nog even wat gegeten en vervolgens was het call it a day! Op naar de kamer, waar we om 20 uur volledig onder zeil gingen.

Oja, het weer: zonnig, met een strak blauwe lucht!

Eindelijk... de route!

Ja hoor, daar is ie dan! Een dag voor ons vertrek. Het heeft een tijdje geduurd voordat we definitief besloten waar we nu eigenlijk heen wilden. Uiteindelijk na maaaaaaanden van puzzelen zijn we weer terug bij ons allereerste plan, nl. het noorden van British Columbia, een stukje Alberta en dan krijg je dit:

6-9 Vertrek naar Vancouver BC
7-9 Vancouver BC – Victoria Vancouver Island BC
8-9 Victoria BC
9-9 Victoria BC – Tofino BC
10-9 Tofino BC – Nainamo BC
11-9 Nainamo BC – Prince George BC
12-9 Prince George BC - Granisle BC
13-9 Granisle BC - Hyder Alaska of Stewart BC
14-9 Hyder AK - Dease Lake BC
15-9 Dease lake BC - Watson Lake YT
16-9 Watson Lake YT - Fort Nelson BC
17-9 Fort Nelson BC - Dawson Creek BC
18-9 Dawson Creek - Peace River AB
19-9 Peace River AB - Slave Lake AB
20-9 Slave Lake AB - Edmonton AB
21-9 Edmonton AB - Jasper AB
22-9 Jasper AB
23-9 Jasper AB - Kamloops BC
24-9 Kamloops BC - Squamish BC
25-9 Squamish BC - Vancouver BC
26-9 Vancouver BC
27-9 Vertrek vanuit Vancouver
28-9 Aankomst Amsterdam

Ambitieus? Absoluut! Maar zeker haalbaar. Afgezien van de rit van Nainamo naar Prince George zijn het over het algemeen ritten van 3 a 4 uur rijden. Daarom hebben we besloten om nergens langer dan 1 nacht te blijven. En toch de tijd hebben om te genieten, te hiken, foto's te maken, filmpjes te draaien!

Het weer is op dit moment goed en de vooruitzichten zijn ook prima. Niet te koud, niet te warm. Toch houden we, net als een paar jaar gelee in Alaska, rekening met alle weertypes. We gaan dus op vakantie en nemen o.a. mee: mutsen, handschoenen, regenkleding en niet te vergeten de ijskrabber...

Aangezien we in vrij kleine plaatsen zullen overnachten, hebben we geen idee of we ook iedere dag internet zullen hebben. Natuurlijk beloven we jullie dat we waar en wanneer we kunnen het blog zullen updaten en natuurlijk de foto's zullen uploaden!

Vanmorgen hebben we online ingecheckt, dus geen rijen bij de incheckbalie voor ons morgen. We gaan naar het vliegveld, geven de bagage af, gaan door de douane, shoppen nog wat, eten nog wat en dan zijn we... ready for take off!