Terug in Vancouver

Goh, het regende vanmorgen weer! Het lijkt alsof de laatste week letterlijk en figuurlijk in het water gaat vallen... We gaan dus laat op weg, want Squamish ligt niet zo heel ver van Vancouver af. Met alle wegwerkzaamheden op de highway 99 zullen we er wel langer over doen, maar we zullen nog vroeg genoeg in Vancouver aankomen om nog iets aan de middag te hebben.

Aangekomen bij het Hyatt zijn we direct gaan inchecken en gelukkig was er al een kamer vrij. Snel de auto geparkeerd, bagage eruit gehaald (in ieder geval datgene wat we zeker nodig hebben), naar de kamer en ons daar geïnstalleerd. Na van het uitzicht te hebben genoten, zijn we weer naar buiten gegaan om te voet de stad te herontdekken. In de druilerige regen en je kunt je voorstellen dat we het niet zo naar ons zin hadden. Uiteindelijk zijn we weer terug gegaan naar het hotel om te kijken wat we konden doen. We hebben er voor gekozen om naar een winkelcentrum te gaan met de Skytrain. Een supersnelle verbinding tussen diverse wijken rondom Vancouver. Nadat we hier wat dollars verbrast hadden, kwamen we weer in het hotel terug om de aankopen achter te laten en wat te relaxen. Want de kamer is super! Lekkere bedden waar je de hele dag in kan doorbrengen, televisie en geen internet!

Later zijn we nog gaan eten, wilden nog wat gaan drinken in de hotelbar, maar eigenlijk hadden we het wel gehad voor vandaag. Voor morgen heeft men godzijdank beter weer voorspeld, want op deze manier is er geen ruk aan, geloof me!

Hike naar Joffre Lake?!

Ongelooflijk! Vanmorgen bij het opstaan was er weer zware bewolking, mist en regen. Balen dus, maar we laten ons natuurlijk niet zo maar kennen, want we gingen gewoon naar Joffre Lake. We wilden beweging en die zouden we krijgen!

Eerst maar uitchecken, de auto was door valet parking al voor de deur gezet, de nodige koffie halen en iets te eten halen en op naar Joffre Lake.

Na ongeveer een uurtje kwamen we daar aan. Schoenen gewisseld, jas aan, muts op, handschoenen aan en op weg gingen we. Het ging best lekker, vonden we, zo af en toe door de modder, terwijl het af en toe regende, maar we hielden de moed er goed in. Wat is nou 3,5 kilometer?! Een kippe end, vonden wij.

Na ongeveer een anderhalf uur door het bos kwamen we op een gedeelte waar we niet meer aan hiken waren, maar meer aan het rotsklimmen! Hmm... dat stond niet op het bord vermeld... Maar wij kunnen dit best, dus gingen we gestaag door. Totdat... ik met mijn linkervoet op een steen sta, met mijn rechtervoet ergens anders en leunde op een rotsblok met mijn rechterhand. Mijn linkervoet gleed weg, mijn hand ook... maar helaas mijn duim niet! Die bleef waar ie was, tegen de rots geplakt, alleen in een ietwat vreemde stand! Tranen van de pijn stroomden over mijn gezicht, waardoor Monique meteen in de gaten had dat het serieus mis was... Op dat moment besloten we terug te gaan, want mijn hand moest dringend in het ijs. Nog wel even met mijn hand in een modderige, koude plas gehangen en langzaamaan en heel voorzichtig gingen we weer terug, totdat... ik de schrik van mijn leven kreeg, omdat Monique onderuit ging! Gelukkig viel zij grotendeels op haar rugzak, dus verder geen schade, behalve wat gevoelige vingertoppen.

Onderweg kwamen we een paar andere hikers tegen, die heel netjes door Monique gewaarschuwd werden. Ook vertelde zij aan hen waarom wij teruggingen, waarop mij heel vriendelijk werd verteld waar het ziekenhuis lag in Whistler en dat ze daar kundige artsen hebben. Zij hadden zelf nl. ook al medische hulp nodig gehad! Zover zag ik het niet komen, tenslotte was mijn duim niet gebroken...

Een stukje verder wil ik met mijn rechterhand op een rotsblok steunen en waarempel... daar ging mijn duim weer en %$#%$%*&%$ ik het uit van de pijn! Weer tranen, die ik met geen mogelijkheid kon stoppen, maar weer even gaan zitten en bijkomen om vervolgens weer verder te gaan. Tja, we moeten toch terug naar de auto.

Al snel hierna kwamen we weer terug in het bos en hier begon het zo goed als normale trail weer. Gelukkig maar, want inmiddels regende het weer gestaag, waardoor alles nog gladder werd. Nu hadden we alleen nog last van de modder. Onderweg heeft Monique nog wat foto's gemaakt van zwammen en rode paddestoelen en nog wat van Lower Joffre Lake, ben ik direct naar de auto gelopen, mijn hike schoenen heb ik een rotschop gegeven en vervolgens mijn hand in het ijs gezet. Nog even gedacht of het niet verstandiger was om toch naar het ziekenhuis te gaan, maar het leek alsof mijn duim alleen goed verrekt was, iets dikker dan normaal, maar ik kon mijn duim wel bewegen. Gebroken was ie gelukkig nog steeds niet. Toch was het wel vervelend dat het mijn rechterhand is, want mijn autogordel zit rechts, het contact zit rechts en de automaat zit rechts. En er is één ding dat ik niet kon en nog steeds niet kan en dat was kracht zetten... De rest van de dag was Monique de co-piloot die zich met verve van haar taak kweet!

Toen we weer in Whistler kwamen en uit de auto stapten, bleek dat we erg stijf waren! Het koude, regenachtige weer was in de botten gekropen! Maar na een lekkere lunch en een kop cappucino van de Starbucks, ging het weer een stuk beter met ons.

Na nog wat winkels in en uit te zijn gelopen, zijn we op weg gegaan naar Squamish. Hier wilden we overnachten, zodat we morgen bijtijds in Vancouver zijn.

Sneeuw, wandelen, fietsen en leuke gesprekken

De zon scheen vanmorgen, maar het was koud! Gelukkig hadden we hier al rekening mee gehouden en hadden we opnieuw de lange broeken van stal gehaald. Koffie gezet voor onderweg, uitgecheckt en de deur uit, op weg naar Whistler. Natuurlijk eerst weer langs de benzinepomp en de supermarkt om ijs voor de cooler te halen en daar gingen we weer.

Gezien de vrolijke zonneschijn was het natuurlijk een stuk leuker, dus onderweg zijn we veel gestopt op mooie plekjes. En het viel ons op dat we sneeuw langs de weg zagen liggen en dat de sneeuw op de bergen er zo mooi wit bij lag... Op een gegeven moment is Monique lekker aan het klikken bij Duffy Lake, op een plek waar men met wegwerkzaamheden bezig waren, toen ik aan de praat raakte met een wegwerker. Die vertelde dat er de afgelopen nacht 3 inches sneeuw was gevallen! Had ik toch bijna mijn ijskrabber uit mijn koffer moeten vissen! Gelukkig was dat nog niet nodig, maar de wegwerkers zullen wel naar hun voorhoofd gewezen hebben, toen ze ons in ons tshirtje uit de auto zagen stappen.

Who cares, gezien de stoelverwarming zijn we snel weer opgewarmd. Maar tijdens de hele rit kwam de temperatuur niet hoger dan een graad of 6. Op een kilometer of 50 van Whistler af, kwamen we langs Joffre Provincial Park en daar moesten we natuurlijk ook even stoppen... Ook hier was het ijzig koud, maar bij het meer was het goed vertoeven in de zon. Het meer lag er schitterend bij, omringd door bergen met verse sneeuw, strakblauwe lucht en mist over het water!

Je kunt hier naar nog 2 meren lopen en we hebben besloten om die morgen te doen. Dan zorgen we dat we iets beter voorbereid zijn. Handschoenen, mutsen, water en gatorade liggen al klaar!

Het idee om even een paar uur aan de wandel te zijn, trekt ons best wel, na al die kilometers.

Hierna zijn we doorgereden naar Whistler, eigenlijk een wintersportplaats, waar je ook in de zomer kunt skieën. Neee joh, dat gingen wij niet doen. Wat we wel hebben gedaan? We hebben fietsen gehuurd! Vanmiddag, na ons in ons zomerse kloffie te hebben gehesen, hebben we 2 mountainbikes gehuurd en hebben we wat leuke trails gereden, zowel over de verharde als de onverharde trails. Bij de fietsenverhuur begon ook de verhuurder weer een gesprek met ons. Vroeg waar we vandaan kwamen, hoe het weer bij ons was, waar we al geweest waren en hoe het in het noorden van Canada was, want daar was hij nog nooit geweest! Grappig, dat wij een Canadees konden vertellen hoe het daar was!

Het fietsen op hoogte hier, valt nog niet mee, hoor. Soms, bij het bergop, stonden we zelfs in de lichtste versnelling zowat stil, maar het offroaden downhill, oftewel naar benee, was zo kicken! We raceten naar benee! Over grind, over bospaadjes! Echt heel gaaf om te doen.

Onze fietsverhuurder had ons een leuke route gewezen om te rijden. En nu kwamen we langs Lost Lake, het meer dat we op de heenweg niet meer konden vinden. Het bleek nu dat we op slechts een paar meter afstand waren geweest...

Na dit avontuur wilden we nog met de skilift naar boven, maar daar was het al te laat voor. Dit proberen we morgen nog te doen, als we terugkomen van de hike rond Joffre Lake.

Nog meer regen...

Vanmorgen was het zwaarbewolkt toen we opstonden en eenmaal de deur uit met de bagage begon het alweer te regenen. Dat beloofde wederom niet veel goeds voor vandaag.
Omdat we gisteren een omweg moesten maken en we vlakbij Revelstoke National Park zijn, wilden we daar naartoe. Je hebt in dat park diverse boardwalks, waarover je door het bos kunt lopen. Jammer genoeg wilde alleen het weer niet meewerken, want toen we eenmaal in de parken kwamen, stortregende het! Zelfs als we onze regenkleding aan moesten trekken, zouden we door- en doornat zijn…

Dat vonden we geen goed idee. Daarom zijn we direct doorgereden naar Kamloops, een redelijk grote stad precies op ongeveer 400 kilometer van Vancouver. De bedoeling was om daar te overnachten, ook al zouden we daar rond 1 uur vanmiddag aankomen!
Des te dichter we bij Kamloops kwamen, des te droger werd het. Natuurlijk wel een beetje een domper dat het juist buiten de parken beter weer begon te worden…
Het eerste dat we zagen was een Starbucks, dus zijn we daar snel naar binnen gegaan, om de broodnodige cafeïne naar binnen te werken. Althans… cafeïne?! De cappucino met een dubbel shot, was meer een melkbak dan koffie…

Nadat we in de heerlijk zittende leunstoelen ons melkbakkie leut hadden gedronken, zouden we een hotel zoeken. Totdat… we de plannen wederom wijzigden. We wilden winkelen, dus gingen we eerst op zoek naar een winkelcentrum en die was snel gevonden. Na een paar shirts gescoord te hebben, stapten we weer in de auto op weg naar… Lillooet! Onderweg nog gestopt om wat te eten en rond half 6 vanmiddag kwamen we aan in dit kleine plaatsje.

Ook vandaag weinig gezien, mede door het slechte weer. Maar ook de rit van Kamloops naar Lillooet is niet zo’n geweldig stuk om te rijden, met uitzondering van het laatste uurtje, maar ook toen kregen we weer de nodige regen over ons heen…

In Lillooet hebben we ingecheckt in hetzelfde hotel als in 2002 en gek genoeg zijn de kamers nog precies hetzelde! Net als de pizza bij Dina's Place... ook die was nog steeds 3 dubbel belegd en smaakte nog net zo goed!

Rectificatie: in het blog van gisteren heb ik het meer Peyto Lake genoemd. Toen ik de tekst gepubliceerd had, vertelde Monique dat het niet Peyto Lake was, maar Bow Lake.

Regen, regen en omleidingen

Vannmorgen gingen we weer als vanouds vroeg op pad. Tenslotte is Jasper National Park erg groot en wilden we hier nog iets zien, dan moesten we wel vroeg weg.

Het weer liet in Hinton al wat te wensen over. Het was zwaarbewolkt en zo nu en dan viel er regen naar benee.

In het park aangekomen, gingen we snel via Jasper (plaats) richting de Icefields Parkway. In 2002 zijn we hier ook geweest en het was toendertijd erg indrukwekkend met al die glaciers langs de weg. We hebben toen een tocht gemaakt met een Snowcoach, waarmee we de gletsjer op gingen. Die tocht zouden we nu niet doen, maar ja, gletsjers, hè? Daar kunnen we gewoon geen weerstand aan bieden.

Doordat het zwaarbewolkt was, werden de herfstkleuren alleen maar mooier, dus hier en daar zijn we nog even gestopt. Daarna snel weer in de auto gestapt, want het was best koud in onze korte broek! Wel zijn we op ons gemak naar de Athabasca Falls gelopen, tenslotte blijven watervallen ook altijd leuk!

Inmiddels begon het te regenen en des te dichter we bij de parkway kwamen, des te slechter werd het. De Icefield Parkway zag er heel anders uit. Lagen de gletsjers toendertijd nog langs de weg en kon je er op lopen, nu was alles groen! Behalve de Athabasca glacier, die we in 2002 al hadden gezien. Opwarming van de aarde uit de eerste hand?!

Tegen de tijd dat we bij het visitor center aankwamen, viel de regen gestaag uit de hemel. Tijd voor een warme chocomelk, dus!

In de toeristentrap nog een paar tshirts gescoord en daarna weer op pad.

We wilden toch nog even naar Lake Louise en dat werd ons volgende doel. Achteraf gezien denk ik "waren we er maar nooit naar toe gegaan!".

De regen viel gestaag naar benee, dus de regenbroeken aan, mutsen en petten op en op naar het meer. Dat lag er nog steeds mooi bij en het Fairmont Lake Louise (duur!) werd nog altijd verbouwd. Omdat het zo koud was, zijn we snel weer teruggegaan naar de auto en besloten we mede door het weer op weg te gaan naar British Columbia. Nou geloof me, dat was makkelijker gezegd dan gedaan!

We waren nog even gestopt bij Peyto Lake, waar Monique het weer trotseerde om nog een paar foto's te maken, toen we weer op weg gingen en ineens zwaailichten in de verte zagen (ja, alweer!) en pionnen op de weg. We reden verder, toen bleek dat de weg was afgesloten en dat we terug moesten richting Lake Louise en vandaar een andere route moesten gaan rijden. Met zeer slecht weer, nog slechter zicht en in file reden we richting Radium Hot Springs, waar we vlak voor het plaatsje nog eens wegwerkzaamheden voor onze kiezen kregen! Drie en een half uur later, ja je leest het goed, kwamen we eindelijk aan in Golden! Hier hebben we een hotel gezocht, waar bij het inchecken door iemand anders aan mij werd gevraagd of ik ook uit Banff kwam. "Ehm... nee, wij komen uit Jasper, maar hebben dezelfde verkeersellende als jullie achter de rug...". Overigens had die man wel meelij met ons, omdat het vanuit Jasper nog een stukkie verder rijden was...

Al met al en zonder dat we dit vooraf gecalculeerd hadden, werd het een lange dag. Een geluk bij een ongeluk, dat het pokkeweer was en dat we besloten om redelijk vroeg (rond 3 uur vanmiddag) uit het park te vertrekken. Rond half 7 waren we gesetteld in ons hotel en gingen we op weg om een hamburger te scoren in een onvervalste diner!

Een mooi weerzien

Vanmorgen waren we laat, want we hebben er helemaal niet bij stilgestaan dat het weekend is en alle hotels/cabins waar wij wilden overnachten vol zitten... We moesten bij het opstaan dus meteen het internet op om eens rond te kijken, wat er nog meer is in deze omgeving. En da's veel... heel veel... maar allemaal stervensduur!

We hebben dus besloten om vandaag nog maar in Hinton te overnachten en morgen iets te zoeken aan de andere kant van het park. Komt voor ons ook iets beter uit. Wees gerust, hoor. We zullen niet in de auto hoeven te overnachten, alhoewel dat best zal kunnen!

We gingen dus laat op weg, maar toen we bij het park kwamen en daar allervriendelijkst ontvangen werden (kwam natuurlijk door de nationale parkenpas, waar ik vrolijk mee zwaaide), was het een mooi weerzien. Want dit park staat bovenaan bij mijn favoriete parken. Het is zo ontzettend mooi, ik kan het niet beschrijven...

Onze eerste stop was het plaatsje Jasper. Dit plaatsje ligt vrijwel in het midden van het park en is eigenlijk ook de plaats waar alle hotels gelegen zijn. Net als in 2002 was onze indruk dat het te druk, te veel mensen en teveel auto's waren. Dus nadat we een bezoekje hadden gebracht aan het visitor center voor een kaart van het park, zijn we snel in de auto gestapt. Ons eerste doel was Maligne Lake. Dit gigantische meer ligt in het noordelijke gedeelte van het park en is vooral bekend door Spirit Island. Een klein eilandje waar je alleen per boot kan komen. Omdat we het boottochtje in 2002 al te duur en te kort vonden, zijn we nu niet eens gaan kijken! Maar we zijn wel een stuk langs het meer gaan lopen, waar Monique naar hartelust weer een paar mooie plaatjes kon schieten.

Nadat we na een uurtje weer bij de auto kwamen, zijn we eerst een hapje gaan eten op een rustig plekje langs de Maligne river. Toen we bijna klaar waren, kwamen er 3 campers aanrijden, die achter elkaar parkeerden en uitstapten. Loopt in Amerika en Canada iedereen naar de picknickplaatsen, deze mensen deden dat niet. Ze stapten uit, namen een stoel en tafel mee, zetten die pontificaal voor de camper en gingen zitten. Monique en ik hadden direct dezelfde gedachte: Nederlanders! Het kon niet missen! Bakenen direct hun territorium af! Haha!

Na Maligne Lake en de lunch zijn we verder teruggereden. Vergis je niet, dit was een afstand van ongeveer 45 kilometer waar je niet harder mag rijden dan 60. Tel daarbij de mooie uitzichten op en je bent wel even onderweg.

Op de heenweg hadden we al een aantal mensen bij Sinking Lake zien rondwandelen. Sinking Lake is, in mijn eigen vertaling, een soort van natuurlijke afvoer van andere meren. In dit geval van Medicine Lake. Natuurlijk konden wij het niet laten om ook even af te dalen naar Sinking Lake! En dat was best raar, want er is heel stug en dik gras, maar ook heel drassige grond.

Nadat we hier een tijdje hadden gelopen, zijn we weer verder gegaan naar Maligne Canyon. Maligne Canyon is zo diep, dat je bijna het water niet ziet! Je kunt helemaal naar beneden lopen, wat Monique wel gedaan heeft, maar ik niet. Ik vond het zonnetje lekkerder met een temperatuur van ongeveer 25 graden! Maar het is er wel onvoorstelbaar mooi!

Op de terugweg naar Hinton kwamen we nog een stuk of wat grazende berggeiten (of soort van) tegen langs de kant van de weg die op de foto gezet moesten worden. Zo gezegd, zo gedaan en vervolgens zijn we op ons gemak terug gereden naar het hotel.

Sirenes en schrik...

Vanmorgen hebben we uitgeslapen, wat zoveel betekent als dat we pas laat op weg gingen. De bedoeling was de omgeving van Edmonton en als het even kon Slave Lake bereiken, maar inmiddels zijn we aangekomen in Hinton, een kleine 1oo kilometer van Jasper... Volledig uit de route, want Edmonton ligt de andere kant op. Hoe dit zo gekomen is? Nou, dat zal ik je vertellen.

Na ons vertrek hebben we weer de gebruikelijke koffie gehaald met voor Monique (eindelijk) een kaneeldonut en voor mij een broodje met ham en kaas. Doordat we ons ontbijt gehaald hebben, hoefden we niet bij 6 graden buiten te ontbijten. Wel hadden we een bakkie leut voor onderweg meegenomen, in onze gekoesterde thermosfles.

Hierna nog even het bord die het begin van de Alaska Highway markeert gefotografeerd. We hebben afgesproken dat we deze highway ooit een keer zullen rijden van Mile O tot aan Fairbanks...

We waren lekker op weg, reden op de cruisecontrol met een gangetje van 100 kilometer per uur de provincie Alberta binnen. Ik dacht nog, ik heb geen haast, dus hield ik mij netjes aan de snelheid. Eigenlijk baalden we dat we zo laat vertrokken waren, want we hadden even geen rekening gehouden met het uur tijdsverschil in Alberta met British Columbia. Toen we de grens over gingen, was het dus inene een uur later.

Plots komt ons een witte sedan tegemoet, die plots langzaam gaat rijden... En eigenlijk dacht ik op dat moment helemaal niets, totdat... alle zwaailichten aangingen, de witte auto omdraaide en een politiewagen bleek te zijn! Ik vroeg nog aan Monique "is die voor mij?!" waarop Monique nog zei "nee joh, tuurlijk niet" tot de politieauto achter ons bleef rijden en wij uitriepen: "Ogodogodogod! Tja, toen ben ik maar gestopt en waarempel de politieagent stopte ook!

Het vervolg is net als in de film en al die series op tv, geloof me, want...

Wij bleven natuurlijk kalm en relaxed als altijd, met lichtelijk trillende handen, en wachtten netjes tot de agent de nummerplaat van de auto had nagetrokken. Toen ie eindelijk naar ons toekwam, stelde hij de vraag of ik wist waarom ik was aangehouden. In al mijn onschuld zei ik dat ik dat niet wist, waarop hij tot mijn stomme verbazing zei dat ik 138 kilometer reed op een weg waar je maximaal 100 mag rijden! Nou, geloof me, mijn mond viel open van verbazing en ik kon nog net uitbrengen dat ik 100 reed op de cruise control!!! Maar hij had mijn snelheid gemeten en ik was de enige auto die hem tegemoet kwam, was het antwoord. Wetende dat ik vooral niet in discussie moest gaan, heb ik wijselijk mijn mond gehouden, terwijl mijn verstand alleen maar riep "JE LIEGT! JE LIEGT! ASSHOLE!!!".

Vervolgens vroeg hij om mijn rijbewijs, die natuurlijk in mijn tas zat die op de achterbank lag. Geen probleem, hoor. Zodat mij vooral niets zou overkomen, ging hij netjes in het midden van de highway staan, zodat ik mijn spullen kon pakken, terwijl hij aan me vroeg waar ik vandaan kwam en waar ik heen ging... Mijn rijbewijs en paspoort had ik snel gevonden, de autopapieren waren tijdelijk zoek... Of het hem nou te lang duurde of dat hij, zoals wel gezegd wordt, niets kon met het Nederlands rijbewijs, ondanks het mooie nieuwe plastic kaartje, zal ons een raadsel blijven. Want terwijl ik nog op zoek was naar de autopapieren, zei hij "okee, ik zal je dit keer door laten rijden met een waarschuwing, maar let op je snelheid!". Mijn antwoord: "yes sir, absolutely sir!"

Met nog trillende handjes en gepikeerd omdat we ten onrechte werden aangehouden, zijn we met een slakkegang van 80 doorgereden, omdat hij achter ons aanreed. Toen hij een nieuw slachtoffer gespot had, ging hij ons, met diezelfde zwaailichten aan, met een noodgang voorbij!

Wat waren we blij toen we eindelijk in Grande Prairie kwamen en op een parkeerterrein een bakkie troost konden nemen! Dat hadden we wel verdiend, vonden wij... En onder het mom van "ach, je moet alles een keer meegemaakt hebben", zijn we ons gaan buigen over het programma van de komende dagen.

In de afgelopen 2 weken hebben we aardig wat kilometers gemaakt. De route van A naar B, zeg maar de overnachtingsplaatsen, waren redelijk te doen. Maar wil je ook nog wat zien of een Provinciaal park bezoeken en een paar trails doen, dan moesten we vaak nog 30, 50 tot 100 en soms nog meer kilometers van de weg af en helaas is dat teveel gebleken. We vertrekken morgen naar Jasper, omdat we er absoluut geen race van willen maken. Dat verdienen deze provincies echt niet. We gaan genieten in Jasper en omgeving en we gaan doen wat we leuk vinden: trails lopen. De bedoeling is dat we 3 nachten in Jasper blijven.

Hierna gaan we langzaamaan richting Vancouver. Welke plannen we nog hebben voor onderweg? Wie het weet, mag het zeggen...